Dzień 9 XI od 20 lat obchodzony jest jako Międzynarodowy Dzień Walki z Faszyzmem i Antysemityzmem
Towarzystwo Interwencji Kryzysowej zaprasza do wspólnego zapalenia zniczy pod Pomnikiem Ofiar Faszyzmu w Płaszowie w dniu 9 listopada godzinie 17-tej. Wyruszamy około godz. 16.30 spod siedziby Towarzystwa Interwencji Kryzysowej przy ul. Krakowskiej 19. Pojedziemy autobusem 304 (kierunek Wieliczka), który odchodzi z przystanku Plac Wolnica o godzinie 16.19 i 16.39 i zatrzymuje się między innymi naprzeciwko pomnika w Płaszowie.
Obchodząc 70 rocznicę Nocy Kryształowej oddajemy hołd ofiarom faszyzmu i antysemityzmu a jednocześnie wyrażamy swój sprzeciw wobec delegitymizacji ludzi i legitymizacji bezprawia. Następnie w tym samym dniu, 9 listopada (niedziela), o godzinie 18-tej w Towarzystwie Interwencji Kryzysowej (Kraków, Krakowska 19) odbędzie się projekcja filmu „Kochany Muslimie” (film dokumentalny, 31 min, Polska/Niemcy 2005, reżyseria: Kerstin Nickig, zdjęcia: Alicja Pahl, Kerstin Nickig) oraz spotkanie z bohaterką filmu, Sacitą.
9 listopada – rocznica Nocy Kryształowej - od 20 lat obchodzona jest jako Międzynarodowy Dzień Walki z Faszyzmem i Antysemityzmem. 9 listopada 1938 roku w całych Niemczech zabijano i prześladowano Żydów, podpalano synagogi, niszczono mienie żydowskie, około 20 tysięcy Żydów wysłano do obozów koncentracyjnych.
Naziści starali się przedstawić te wydarzenia jako spontaniczny protest Niemców, wywołany zabójstwem dyplomaty niemieckiego von Rotha, przez żydowskiego emigranta. Upowszechnili też nazwę pogromu – Kryształowa Noc dla uwypuklenia strat materialnych (stłuczone kryształowe szyby sklepów) oraz zamaskowania okrucieństw, których ofiarami padli Żydzi. W istocie doszło wówczas do inspirowanych przez władze i starannie przygotowanych incydentów, stanowiących część procesu pozbawiania Żydów wszelkich praw i przyzwolenia na ich bezkarne mordowanie.
Następnie w tym samym dniu, 9 listopada (niedziela), o godzinie 18-tej w Towarzystwie Interwencji Kryzysowej (Kraków, Krakowska 19) odbędzie się projekcja filmu „Kochany Muslimie” (film dokumentalny, 31 min, Polska/Niemcy 2005, reżyseria: Kerstin Nickig, zdjęcia: Alicja Pahl, Kerstin Nickig) oraz spotkanie z bohaterką filmu, Sacitą.
Oto krótka notka o filmie:
Film dokumentalny, 31 min, Polska/Niemcy 2005, reżyseria: Kerstin Nickig, zdjęcia: Alicja Pahl, Kerstin Nickig.
"Kochany Muslimie, chciałabym ci wytłumaczyć, gdzie teraz jesteśmy. Czasami musieliśmy uciekać bardzo szybko, wówczas pakowaliśmy najważniejsze rzeczy w jedną torbę, a na górę ciebie. Wraz z twoim ojcem, Said-Selimem, wyjechaliśmy z Czeczenii 26 marca 2003 roku. Baliśmy się, że nie dojedziemy. Ciągle pytałeś: "Czy dojechaliśmy?". Ale wszystko poszło dobrze i po trzech dniach dotarliśmy do Polski. Ty pewnie zapomniałeś, ale ja zawsze będę pamiętać".
Sacitę i Said-Selima połączyła wojna. 9 lipca 1996 roku na ich wioskę w Czeczenii posypały się bomby. Said-Selim filmował to wydarzenie. Na taśmie utrwalił odgłosy coraz bliższych eksplozji, chmury pyłu wzniesionego wybuchami, wreszcie słupy czarnego dymu unoszące się nad płonącymi domostwami. Wśród zgliszcz oko kamery zarejestrowało też jedną, wciąż nie tracącą pogody ducha postać. W kolejnym nalocie bomba przebiła się do piwnicy, w której ukrywało się 24 ludzi, w tym jeden z braci Sacity. Eksplozja zabiła wszystkich. Kobieta i Said-Selim znali się wcześniej, lecz dopiero tego dnia, pełnego bólu i cierpienia, ona dostrzegła w sąsiedzie kogoś bliskiego. Pobrali się i razem jeździli po Czeczenii, utrwalając na taśmie filmowej okropieństwa wojny. W ich filmach pojawiają się czeczeńscy bojownicy. Said-Selim każdego zna z imienia. Większość już nie żyje lub wpadła w ręce Rosjan.
Kasety wideo nie są jednak jedynie zapisem cudzej tragedii. Said-Selim i Sacita sami przeżyli koszmar, sprowadzili nieszczęście na swoją rodzinę. Rosjanie dowiedzieli się o zakopanych w wiosce filmach. Z przesłuchań w wojskowych bazach nigdy nie powrócił jeden z braci Sacity, a także jej ojciec. Również małżonkom groziła śmierć. Musieli dokonać wyboru: poddać się Rosjanom, walczyć i zginąć, lub też uciec z ojczyzny. Teraz, w ośrodku dla uchodźców w Łomży, para czeka na odpowiedź z Warszawy w sprawie azylu. Przybysze nie chcą pozostać nad Wisłą na zawsze. Pragną jedynie doczekać tu chwili, gdy będą mogli bezpiecznie powrócić do swego kraju. W tym czasie Sacita, dręczona poczuciem winy z powodu tragedii rodziny, pisze dla swego niespełna 4-letniego syna pamiętnik. Ma on w przyszłości pomóc Muslimowi odnaleźć swoją tożsamość i nauczyć miłości do ojczyzny. Na pytanie: czy wysłałaby swego syna - kiedy ten dorośnie - do walki, Sacita bez waha odpowiada twierdząco.
Szacuje się, że w ciągu 10 lat wojny połowa narodu, to jest ok. 500 tysięcy obywateli było zmuszonych opuścić swoje domy. Według różnych źródeł zginęło od 70 tysięcy do 200 tysięcy cywilów.
Przejmujący film dokumentalny o tragedii Czeczenów powstał podczas stażu reżyserskiego Kerstin Nickig w Państowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi.